De tweede blessures en de emotionele impact voor Beau Parker
De tweede keer dat Beau Parker, speelster van Fulham, een kruisbandletsel opliep, was zelfs nog moeilijker te verwerken. Volgens haar is het een zeer traumatische ervaring. “Je verwacht niet dat het telkens weer gebeurt,” vertelt ze aan Sky News. “Het is het hardst omdat ik niet weet of mijn toekomst nog in het voetbal ligt.”
Net zoals in 2023 maakte ze een langdurig herstel door na het scheuren van haar voorste kruisband, iets dat op een dag had moeten zijn van vreugde in mei. Terwijl Fulham toen het kampioenschap binnenhaalde, werkte Parker, net als haar team, aan een opmars naar de vierde divisie. Hoewel dat verder verwijderd is van de toenemende financiële beloningen in de Women’s Super League en voor de Engelse najaarsnationalen, is voetbal altijd haar enige wens geweest.
“Ik wil gewoon niet dat het opnieuw gebeurt en dat ik op mijn 24e moet stoppen,” zegt ze. “Dit gebeurt nu al zo vaak.”
De opvallende verschillen tussen vrouwelijke en mannelijke spelers
Het is niet alleen Parker die getroffen wordt, maar veel vrouwelijke voetballers die vaker dan mannen hun kruisband scheuren. Neem dit seizoen, bijvoorbeeld.
Zo is de Engelse ster Michelle Agyemang één van de acht spelers uit de Women’s Super League (WSL) die een kruisbandletsel heeft opgelopen, terwijl in de grotere Premier League slechts drie mannen zo’n blessure hebben.
Onderzoek aan Kingston University, gefinancierd door FIFA, richt zich op deze kwestie. Spelers van Fulham en Chelsea, de kampioenen van de WSL, helpen mee met het onderzoek.
Zij associëren de hogere kwetsbaarheid van vrouwelijke spelers met een lijst van factoren die verder gaan dan alleen verschillen in spiermassa en lichaamslengte, maar ook biomechanische en hormonale variaties.
Het onderzoek in de labomgeving
In een laboratorium worden bewegingen van masterstudent Jessica Nuttman vastgelegd door 3D-motiecameras. Tijdens haar lopen, remmen en springen worden bewegingen geanalyseerd, omdat dit de gangbare manieren zijn waarop spelers hun kruisband kunnen scheuren.
“Er is heel weinig literatuur over vrouwelijke voetballers, vooral over kruisbandblessures bij vrouwen,” zegt Nuttman. “Omdat er zo’n biomechanisch verschil is tussen mannen en vrouwen, is verder onderzoek echt essentieel.”
Daarnaast worden bloedmonsters geanalyseerd samen met fysieke prestatiemetingen. Het doel is te bepalen of het risico op blessures gerelateerd is aan de aanwezigheid van oestrogeen en progesteron in het bloed.
Meerdere factoren die bijdragen aan de kwetsbaarheid
Simon Augustus, senior docent biomechanica aan Kingston University, legt uit dat hormonale veranderingen tijdens de menstruatiecyclus invloed kunnen hebben op de fysiek van vrouwen. “Hormonen die gerelateerd zijn aan de menstruatie kunnen fysiologische veranderingen veroorzaken die het risico op blessures verhogen,” zegt hij.
Ook speelt het soort ondergrond en schoeisel een rol, aangezien vrouwen vaak op verschillende velden spelen die minder onderhouden worden. Daarnaast zijn er aanwijzingen dat neuromusculaire actiemodaliteiten bij vrouwen verschillen van die bij mannen, wat eveneens tot blessuregevoeligheid kan leiden.
Volgens Augustus zijn er momenteel veel uiteenlopende factoren die deze verschillen in blessurepercentages verklaren. Het ontwikkelen van risicoprofielen en het aanpassen van krachttraining op de menstruatiecyclus zijn enkele van de mogelijke vervolgstappen.
De noodzaak voor meer onderzoek en beleidsmaatregelen
Voetbalorganisaties willen maatregelen nemen, zeker met het oog op het WK vrouwenvoetbal dat in 2035 in het Verenigd Koninkrijk plaatsvindt. Volgens Sue Day, directeur vrouwenvoetbal bij de FA, is er een grote onderzoekskloof: “Veel van het beschikbare onderzoek richt zich op mannen en jongens, terwijl er voor vrouwen nog relatief weinig bekend is.”
“We werken samen met partners om deze gap te dichten. Het begrijpen van kruisbandblessures en de invloed van menstruatie op blessurerisico’s is cruciaal.”
Snelle oplossingen en het belang van preventie
Beau Parker hoopt nog voor maart weer te kunnen spelen. Voor haar is het belangrijk dat er snel oplossingen gevonden worden, zodat zij niet opnieuw wordt uitgeschakeld.
Het is vooral voor spelers in lagere competities, die niet de financiële middelen van WSL-teams hebben, een grotere uitdaging om blessures te voorkomen. “Ik wil weten wat ik kan doen om dit te vermijden,” zegt Parker. “Injuries gebeuren nu eenmaal, maar het proces van revalidatie duurt negen tot twaalf maanden, en dat is het moeilijke.”
