De situatie sinds de staatsgreep
Sinds de machtshandhaving door middel van geweld bijna vijf jaar geleden, heeft het militaire regime in Myanmar duizenden tegenstanders opgesloten. Onder degenen die gevangen werden genomen, bevindt zich Aung San Suu Kyi, de laatste democratisch gekozen leider van het land. Haar partij, de National League for Democracy (NLD), is inmiddels ontbonden en kan niet deelnemen aan deze verkiezingen. Had dat wel gekund, dan zou zij naar verwachting hoog hebben gescoord bij de stemming.
Het stemmingproces en de kritiek
Het regime heeft de media zeldzaam toegang gegeven tot enkele regio’s van Myanmar om verkiezingsactiviteiten te tonen, ter gelegenheid van een stemming die zij ziet als een stap terug naar normale, civiele regering. Sinds de Staatsgreep worden de verkiezingen opgesplitst in drie fasen, maar internationale waarnemers en mensenrechtenorganisaties spreken van een “schijnverkiezing”.
De Verenigde Naties en verschillende mensenrechtenorganisaties hebben deze verkiezingen veroordeeld. Tom Andrews, de speciale rapporteur van de VN voor Myanmar, noemt de stemming niet meer dan een “schijnvertoning”.
De politieke oppositie en de gang van zaken op het veld
De enkele alternatieven op de verkiezingslijst vertegenwoordigen geen echte oppositie tegen het regime. De enige grote partij die nog wordt beschouwd als potentiële winnaar, is de Union Solidarity and Development Party (USDP), die nauw verbonden is met de militaire macht.
In Yangon nemen leden van deze partij de straat op voor campagneactiviteiten. Sommige campagnevoerders proberen de indruk te wekken dat de verkiezingen vrij en eerlijk verlopen.
De mening van de bevolking
Op de markten in de stad worden flyers uitgedeeld door de USDP-kandidaat San San Htay, die beweert dat ze positieve gesprekken heeft met kiezers. Ze vertelt dat veel mensen haar ondersteunen en aangeven wat ze van haar verwachten bij een overwinning. Echter, de sfeer onder de bevolking is gespannen; velen zeggen niets te horen over de verkiezingen of uiten angst.
Een vrouw zegt: “In mijn wijk praten ze niet over de verkiezingen.” Een andere vrouw voegt toe: “Mensen zijn bang, daarom spreken ze niet.” De repressie voor vrije meningsuiting gaat verder dan de verkiezingen, met een gewapende burgeroorlog die voortduurt. In gebieden waar de strijd losbarst, is een deel van het land in puin achtergelaten, met duizenden doden en miljoenen die niet kunnen stemmen.
De burgeroorlog en militaire operaties
Filmmateriaal toont een junta-luchtaanval op een ziekenhuis in de regio Rakhine, waarbij 33 mensen omkwamen. Andere beelden laten brandende huizen in de stad Mogok zien, mogelijk na militaire luchtaanvallen. Commander Tin Oo, die tegen het regime vecht in het centrale Myanmar, verklaart dat de bombardementen door de junta zijn toegenomen in gebieden onder rebellencontrole, vooral vlak voor de verkiezingen.
Volgens hem probeert de militaire junta de bevolking te intimideren en te terroriseren door doelbewuste aanvallen op burgers. Het doel van de bombardementen is volgens hem ook om de gebieden die onder controle van het regime staan, te beschermen tijdens de verkiezingen.
De toekomst na de verkiezingen
De militaire macht probeert de overwinning binnen te halen waar de verkiezingen plaatsvinden, ondanks de voortdurende strijd. De verwachting is dat er na het stemproces geen verandering zal plaatsvinden. Een vertegenwoordiger van de rebellen stelt dat gevechten zullen blijven doorgaan, ongeacht de uitslag.
Desondanks beweert het regime dat deze verkiezingen de weg naar vrede kunnen openen en dat de stemmen begin februari geteld zullen worden. Toch blijven veel mensen wereldwijd sceptisch over de werkelijke intenties van het regime en vrezen dat een schijnregime de onderdrukking zal versterken in plaats van af te bouwen.
