De Escalatie van het Iranese Repressiebeleid
De omvang van de machtsuitstraling van de Iraanse overheid tegen demonstranten begint duidelijker te worden, hoewel het internet nog steeds grotendeels is afgeschermd. Verschillende videobeelden tonen beelden van een forensisch instituut in de wijk Kharizak, ten zuiden van Teheran. Hoewel sommige beelden door de satellietdienst Starlink worden gefilterd, toont de Iraanse staatszender footage van dezelfde locatie.
Huiden en Rijen aan Doden
Al deze beelden tonen een groot aantal bodybags, sommige op de grond of op mortuariumtrolleys, andere in lange rijen buiten, terwijl familieleden zoeken naar hun geliefden. Eén video bevat opvallende informatie. Ze toont een scherm in het forensisch centrum dat de doden identificeert via een lange lijst van foto’s, terwijl een luidspreker hun namen roept en familieleden oproept de lichamen op te halen. Aan de linkerzijde van het scherm staat een lijst met jpeg-nummers die overeenkomen met de foto’s van de overledenen. Daarbij gaat het om 250 personen, gedateerd op vrijdag 9 januari.
De Mogelijke Aard van de Slachtoffers
Dit suggereert dat in het betreffende mortuarium alleen al de overblijfselen liggen van 250 mensen die tijdens de protesten op donderdagavond zijn omgekomen. Op dezelfde avond werd Robina Aminian, 23 jaar oud, beschoten in de hoofd. Ze studeerde mode aan een universiteit in Teheran en was na haar colleges de straat op gegaan om deel te nemen aan de demonstraties.
Geheime Begrafenissen en Politieke Betekenis
Twee familieleden vertelden aan Sky News dat de autoriteiten probeerden te voorkomen dat ze de lichamen konden ophalen. Uiteindelijk hebben ze haar meegebracht naar Kermanshah in het westen van Iran, waar ze haar in het geheim hebben begraven. Uit hun verhalen blijkt dat het regime probeert te voorkomen dat grote rouwbijeenkomsten de protesten nieuwe impuls geven, vergelijkbaar met de situatie tijdens de revolutie in 1979 die de ayatollahs aan de macht bracht.
De Traditie van de 40-Dagentijd en Repressie
Sina Azodi van het Atlantic Council legt uit dat in Iran de traditie bestaat dat men op de 40e dag na het overlijden een bijeenkomst houdt ter nagedachtenis. In 1978 mobiliseerde de revolutie tijdens de 40-dagen ceremonie mensen om te protesteren tegen de shah. Toen werden meer slachtoffers gemaakt, wat leidde tot een cyclus die martelaren voor de revolutie creëerde. Volgens Azodi heeft de islamitische republiek die les inmiddels geleerd.
Onzekerheid en Internationale Repercussies
De minimale informatie die uit Iran naar buiten komt, maakt de situatie nog ondoorzichtiger. De Amerikaanse president beloofde vergelding indien Iran op protesterende demonstranten zou schieten. Nu weegt hij zijn opties af. Het blijft onzeker hoe de situatie zich verder zal ontwikkelen.
Vergelijkingen met de Revolutie en de Westenorm
Een opvallend verschil met de protesten van nu en de revolutie die de shah afzette, is dat de veiligheidsdiensten toen wisten dat het Westen hen zou verwelkomen wanneer het systeem begon te instorten. Dat is onder de huidige omstandigheden ver weg. De kans dat de Iraanse Revolutionaire Garde loyal blijft aan het regime, wordt hierdoor groter, wat een gevaarlijke situatie brengt voor de demonstranten op de straten van Iran.
