De situatie van de hongerstakers
Heba Muraisi, een 31-jarige activiste van Palestinaactie, bevindt zich nu bijna 70 dagen zonder voedsel en haar gezondheid ondergaat opvallende achteruitgang. Volgens haar vrienden weet Muraisi dat haar lichaam op elk moment kan falen en uit haar omgeving klinkt bezorgdheid over haar welzijn. Amareen Afzal, haar vriendin en eveneens lid van Palestinaactie, beschreef haar toestand na een bezoek: “Ze is aanzienlijk afgevallen, meer dan 10 kilogram. Haar gezicht is heel mager, haar jukbeenderen springen eruit. Ze is fysiek uitgeput en vermoeid.”
De symptomen die haar vertoont, zijn onder meer frequente hoofdpijn, lichtgevoelens, en soms brengt het licht in haar hoofd haar zelfs tot overgeven. Afzal merkt op dat Muraisi moeite heeft om op één zijde te slapen vanwege de pijn, wat haar fysieke achteruitgang benadrukt. “Ze weet dat ze achteruitgaat en fysiek aan het sterven is. Haar lichaam kan op elk moment falen,” aldus Afzal. Hoewel zij bezorgd is over haar vriendin, erkent ze ook haar bewondering voor Muraisi’s vastberadenheid en haar toewijding aan haar principes.
Medische risico’s en steun
Op 58 dagen van haar hongerstaking werd Kamran Ahmed, een 28-jarige deelnemer, opgenomen in het ziekenhuis vanwege een hartcomplicatie. Zijn situatie werd bevestigd door zijn zus, die aangeeft dat hij veel zorgt heeft en dat de situatie kritieke vormen begint aan te nemen. Een brief van 50 parlementariërs roept de Britse overheid op om humaniteit te tonen en op een positieve wijze te reageren op de situatie van de hongerstakers. Deze kennelijk kritieke fase vergt onmiddellijke medische aandacht, waarschuwen artsen.
Volgens Dr. David Nicholl, een neurologist uit Birmingham die al twee decennia onderzoek doet naar hongerstaking in gevangenissen, lopen de betrokken activisten een ernstig risico op blijvende schade of zelfs de dood. Hij benadrukt dat het gevaar van refeeding syndrome — een ernstige reactie bij het hervatten van eten na langdurige vasten — immediate medische interventie vereist. Zonder juiste medische begeleiding kunnen de gevolgen zeer ernstig zijn, variërend van neurologische afwijkingen tot dementie or lichaam’ ernstige achteruitgang.
Historische context en vergelijkingen
De geschiedenis van hongerstakingen in de politiek laat zien dat deze actie gevaarlijk is en vaak leidt tot zware gevolgen. In 1981 deed Pat Sheehan, toen een gevangene in Noord-Ierland, een hongerstaking van 55 dagen. Tijdens die periode verloor hij veel gewicht en raakte hij ernstig ziek: “Ik was de langst zittende op hongerstaking toen het eindigde. Volgens de theorie had ik bijna de volgende persoon kunnen zijn die overlijdt.”
Sheehan beschrijft dat hij slechts 7 tot 7,5 stone (ongeveer 45-48 kg) woog en dat hij geel was door jaundice, met bijna volledig verlies van zicht. Ondanks zijn fysieke achteruitgang stelde hij dat hij sterker werd in psychisch opzicht en dat hij alleen zou stoppen met vasten als hij opdracht kreeg of als al zijn eisen waren ingewilligd. De deelnemers aan de huidige hongerstakingen blijven hun eisen herhalen, waaronder onmiddellijke vrijlating en transfers naar gevangenissen dichter bij huis.
De eisen van de activisten en de reactie van de autoriteiten
De hongerstakers eisen onder meer onmiddellijke borgtocht en transfers naar locaties waar familie hen kan bezoeken. Ze weigeren ook verdere detentie tenzij Palestinaactie wordt gedeclassified en de Britse steun aan wapenleveranciers aan Israel stopt. De Britse gevangenisautoriteiten stellen dat de medische zorg wordt geleverd volgens de normen van de NHS en dat de situatie voortdurend wordt gemonitord. Volgens Lord Timpson, de minister voor gevangenissen, worden claims dat hospitalisatie wordt geweigerd volledig weerlegd — de artsen behandelen de gevangenen wanneer dat nodig is.
Hij benadrukt dat de betrokken personen worden aangeklaagd voor ernstige strafbare feiten, zoals gewelddadige inbraken en vandalisme, en dat de beslissingen over voorarrest worden genomen door onafhankelijke rechters. Hij voegt eraan toe dat de ministers niet met de activisten zullen onderhandelen, omdat het rechtssysteem gebaseerd is op scheiding van machten en het ingrijpen in lopende rechtszaken onwettelijk zou zijn.
