De implicaties van de arrestatie van Nicolás Maduro
De detentie van Nicolás Maduro markeert een nieuw hoofdstuk op het wereldtoneel. Geopolitiek lijkt nu onvoorspelbaarder en mogelijk aanzienlijk riskanter te worden. De Amerikaanse president heeft de arrestatie gerechtvaardigd door zich te baseren op een uit 1830 daterend buitenlands beleid en verklaarde dat de Verenigde Staten Venezuela voorlopig zullen beheren.
Het belang van de Donroe-doctrine
Om te begrijpen wat er gaande is, is het essentieel om het begrip ‘Donroe Doctrine’ te begrijpen. Het is een minder bekende term, maar cruciaal voor de interpretatie van de recente gebeurtenissen en wat de toekomst kan brengen. Dit vereist een korte historische terugblik.
In de jaren 1830 had de toenmalige Amerikaanse president James Monroe een doctrine die naar hem werd genoemd. Deze stelde dat de Amerika’s onder de invloedssfeer van de VS moesten blijven, vooral gericht tegen Europese koloniale ambities in de regio. Het waarschuwde dat niet ingegrepen moest worden in de Amerikaanse achtertuin.
Heropleving van de Monroe-doctrine en de nieuwe interpretatie door Trump
De Monroe-doctrine was gedurende twee eeuwen een stuk geschiedenis, maar aan het eind van vorig jaar kreeg deze actie opnieuw betekenis doordat de Witte House haar strategie herzag. Het nieuwe nationale veiligheidsbeleid verwees naar de Monroe-doctrine, maar voegde daar de zogenaamde ‘Trump Corollary’ aan toe: de VS zouden niet toekijken terwijl vijandige of criminele buren zich zouden blijven bezighouden met ‘chroniek wangedrag’.
Hiermee heeft Donald Trump zijn arrestatie van Maduro in een vergelijkbaar licht geplaatst. Hij stelde: “We hebben het overtroffen, ze noemen het nu de ‘Donroe Doctrine’. Amerikaanse dominantie in het Westers Halfrond zal nooit meer in twijfel worden getrokken.”
De mogelijke verdere impact en toekomstige doelwitten
Het lijkt erop dat de vroege 19de eeuw mogelijk terugkeert in de vorm van een hernieuwde buitenlandse beleidsstrategie van de Verenigde Staten. Hoewel de focus momenteel op Venezuela ligt, is het niet uitgesloten dat deze ook andere regio’s zal omvatten.
Er zijn talrijke vijandige of criminele buren in de Amerikaanse achtertuin die mogelijk het doelwit kunnen worden van de VS, waaronder de drugskartels in Mexico, het falende regime in Cuba en de cocaineslaboratoria in Colombia. Trump zou deze landen allemaal kunnen beschouwen als legitieme doelwitten.
De vraag blijft wie Trump vervolgens als volgende zou willen aanpakken.
