De situatie op straat en het geweld
Een jonge Iraanse vrouw die naar Dubai is gevlucht, deelt haar ervaringen over de gebeurtenissen op de straten van Teheran. Ze beschrijft een situatie die lijkt op een oorlog, met nachtelijke protesten en extreme repression door de autoriteiten. Volgens haar wordt er zonder onderscheid geschoten op demonstranten; “Iedereen werd in het hoofd geschoten,” vertelt ze, terwijl ze de beelden van de onscherpe confrontaties oproept.
Ze beschrijft hoe de protesten zich telkens in haar buurt in noordelijk Teheran voordeden, onder het oog van de bewaking. Na dagen van toenemende onrust, waarin de communicatie met de buitenwereld verstoord was, besloot ze te vluchten. ’s Avonds verzamelden de demonstranten zich op straat, terwijl anderen vanuit hun appartementen riepen: “Dood aan Khamenei” en “Breng Reza Pahlavi terug”, uit protest tegen de islamitische republiek en voor het herstel van de shah.
Geweld en getuigenissen
Ze vertelt over het gebruik van traangas dat de lippen en ogen brandde, en beschrijft een incident waarin ze een lid van Iran’s Revolutionaire Garde met een pistool zag richten op een moeder met een baby in de achterbank. De baby huilde, maar de moeder werd niet geraakt. Andere mensen werden echter wel getroffen. “Ik zag twee mannen bij een moskee,” zegt ze. “Eén van hen werd recht in het hoofd geschoten.”
De vrouw vertelt dat haar kennissen en familieleden ook slachtoffers waren. Zo werd de neef van een vriendin vijf keer geschoten en overleed aan zijn verwondingen. Mensen rondom haar stierven in de recente dagen. Volgens haar blijven de autoriteiten volhouden dat de situatie onder controle is, terwijl de werkelijkheid zeer anders lijkt.
Veranderingen in de dagelijkse gang van zaken
Overdag waren de straten kalmer, en spraken bewoners in gedempte stemmen. Ze hoorde fluistergesprekken over doden, zoals: “Heeft mijn vriendenbroer het overleefd?” ’s Avonds daarentegen laaiden de protesten weer op. Op vrijdag leek de omgeving van de Universiteit van Teheran op een oorlogsgebied. In de daaropvolgende dagen begonnen de demonstraties al rond 18.00 uur.
Ze benadrukt dat de protesten niet alleen door jongeren werden gevoerd. “Er waren oude mensen, religieuze mensen, vrouwen met hijab,” zegt ze. “Zelfs zeer religieuze mensen riepen om de terugkeer van de shah.”
Vlucht en het veiligheidsrisico
Leila, die dubbel nationality heeft, had al gepland het land te verlaten, maar haar oorspronkelijke vlucht werd geannuleerd. Ze besloot op zondag zelf naar de luchthaven te gaan. Na het bemachtigen van een plek bij een Iraanse luchtvaartmaatschappij, smeekte haar moeder haar om alle foto’s en video’s van de protesten te verwijderen, vanwege de bloedige straatbeelden en de lijken die ze had vastgelegd.
Op de luchthaven werd ze geconfronteerd door een lid van de Iraanse veiligheidsdiensten, die haar telefoon wilde inspecteren. Ze beschrijft dat hij haar destination vroeg, haar foto’s doorzocht en haar volledig leek te kennen. Ze was doodsbang, omdat ze vreesde dat, indien de beelden gevonden zouden worden, ze onbepaalde tijd gevangen gezet zou worden.
Internationale inzet en perspectieven
Net als veel andere Iraniërs die buiten het land spreken, uit Leila haar hoop op internationale bemiddeling, inclusief hulp van de Verenigde Staten. “Zonder hulp van de buitenwereld worden ze gewoon iedereen dood,” zegt ze. Volgens haar is iedereen op straat uitgekomen: “Het maakt niet uit of je rijk of arm bent, gelovig of niet, oud of jong.”
Ze benadrukt dat de situatie veeleisend is voor de demonstranten: “Ze hebben het internet afgesloten en mensen worden vermoord. Iedereen is bang om de informatie naar buiten te brengen.”
