De inauguratie en de betekenis ervan
Op maandag vond in Hammersmith, West-Londen, de officiële opening plaats van de Palestinaanse ambassade in het Verenigd Koninkrijk. Tijdens de ceremonie beschouwde de Palestijnse ambassadeur in Londen, Husam Zomlot, de gebeurtenis als een “diepgaande mijlpaal in de Britse-Palestijnse betrekkingen”.
De opening volgde op de erkenning door het Verenigd Koninkrijk van Palestina als een onafhankelijk staat, die in september werd uitgesproken. Deze erkenning kwam in een context van een twee jaar durend conflict tussen Israël en Hamas in Gaza, waarbij tienduizenden mensen omkwamen.
Wat de opening symboliseert
Volgens Zomlot symboliseert de ambassade “een bewijs dat de identiteit van het Palestijnse volk niet kan worden ontkend, dat hun aanwezigheid niet kan worden uitgeroeid en dat hun levens niet kunnen worden gedevalueerd”.
Hij benadrukte dat voor generaties Palestijnen in Gaza, de bezette Westbank, inclusief Oost-Jeruzalem, in vluchtelingenkampen en in de diaspora, deze ambassade een krachtige bevestiging is van hun recht op soevereiniteit en gelijkwaardigheid tussen naties.
Hij noemde de opening “een monumentale gebeurtenis” voor een volk dat meer dan een eeuw lang het recht op zelfbeschikking werd ontzegd.
De internationale context en de implicaties
Naar aanleiding van de erkenning door het Verenigd Koninkrijk, werd vastgesteld dat Palestina de grenzen van 1967 zal hanteren, voorlopig nog onder voorbehoud van toekomstige onderhandelingen. Daarnaast erkende het VK “alle wettelijke rechten en verplichtingen van een staat”.
Na de onthulling van de gedenkplaat van de nieuwe ambassade, benadrukte Alistair Harrison, commandant van het diplomatieke corps, dat de opening een “historisch moment voor Palestina” was en “een belangrijke stap in de betrekkingen tussen onze twee landen”.
Hij beschreef de opening als “het begin van een verandering in onze bilaterale relatie”.
Persoonlijke verhalen en toekomstbeelden
De 14-jarige Palestijn Obaidah uit Gaza, die de inauguratie bijwoonde, zei: “Ik heb de genocide overleefd, maar mijn lichaam draagt diepgewortelde littekens”.
Hij vertelde dat onderdeel van zijn familie in het VK woont, terwijl zijn vader nog in Gaza verblijft, “waar het leven nog vol angst is”.
Obaidah uitte de hoop dat hij op een dag ambassadeur kan worden, mogelijk zelfs in het Verenigd Koninkrijk, zodat hij kan werken aan het helpen van zijn volk en het vergroten van hun stem wereldwijd.
Hij beschouwde de erkenning door het VK als een belangrijke gebeurtenis, niet alleen symbolisch, maar ook praktisch, omdat het een stukje Palestina in Londen brengt. Volgens hem is de ambassade “een plek waar ons volk wordt gezien, waar onze stemmen worden gehoord en waar onze hoop op rechtvaardigheid en waardigheid blijft leven”.
Obaidah sloot af met de opmerking dat erkenning niet alle lijden zal wegnemen of elke wond geneest, maar dat het wel “een stem geeft, de kinderen zoals ik een kans om te leven, te leren en te dromen van een leven zonder angst, waarin families veilig zijn en alle kinderen van Gaza, Jeruzalem, de Westbank en Palestina met waardigheid en hoop kunnen leven”.
